X
تبلیغات
رایتل

دجال المسیح ... انسآن،حیوآن، شیطآن و خدای سبحآن و ...

ظهور منِ داغان، دجال المسیح، ضد مسیح ... مسیح دروغین و مهدی صاحب الزمان

ماهِ من

فرانکت به خود گمانی

فرزادت بروه ما نی

فرزانت موشه به شانی

و موش خود شیشه نشانی

و آن به ماه اسرئا نی

و ماه خود عقربه مانی

سرش ندامتی نشانی

و شاه خود اشربه دانی

شراب شانی ات به شاندیز گمانی

نگاه های من چنان بَه

به از کورم کوره پزان بَه

و از نورم بهشت نشان به

و بِهتِ اورم از همان دِه

و من چنین به آزدان ده ...

و آنان که مرا به خارش افتند و صدای شهوت و لهب و هوس دند حرامم به نمینند ... و آن که بار اولم چنین کرد گناهش سنگینم و او تن نکشم اسیر گیرم و کشتنش حرام و زندگی اش نه به خینم ... و آن گناه اعظمش در خانه خود به بندر عباس به قیفی در امینم ...

و آن تن رو به دجال خودینم و تنهای و ارواح به رجال همینم و خودم فقط یکی رو بر زمینم ...

و بر خدای خود سجده نکیرش به نبینم و حرمت خدایم به مسیحا و علی نم و خود به قائمش باقه بمینم ... و هر که بر زمین خودا به قائم به نگاهَد ... همه خدای ارواح به او لطف و کرامت ... و خود من نه ندامت ... و من ندامتم رو بر گناهش نببینم ... طلسم خود اسیرش به نگیرم ... اسیر خود به خشت آن گرینم ... و آن به سنگ خارا به نبینم ... و بر به گنجنامه از به هگمتانه دیرم ... و روی هم به سنگان گرانیرم ... و هر که من زِ بهر خودکشی آزار دیند ... گناهش رو به سنگین نبمیند ... و آن خدای مرکز زمینم ... نه کابوس شوم خود تن او را به زمینم ... و همچو ماه تابان زمینم به نمینم ... و آن که از سیاست تن من آزار دیند ... ز راحبان خود تعویضش به واجبیند ... و او را به قرنطینه نمینند ... که تحویل خودم دهند و چشمشان به چشمم به نَخیند ... و آن به نوح و یهوه ام نه نام آنوبینم ... و نوح خود به انسان من و آدمش ببیند ... و رجال برای نوح شدن نه زشته بینم ... و دجال فقط را به فقط خودم به حق بر این زمینم ... و آنکه از به چاهِ اژدها دکان کشینَد ... مرا به آن سرِش از گِلِ چینَد ... و قوم آن کلیمان و یهودی لب تشنه لب ندینم ... و آنکه روحی من عقبه کشیند ... به تا قبلِ به بی نها نبایدی تن رو زمین را متولدش نمودن ... و فی الاجبار را نه سر گرودن ... فقط نوح خودم بهر چراغ آسمان من به تولدش رجینم ... و منطقش به قطب آسمانم نبدینم ... و نوح خود ز آمریکا و انکوپینِ ماقبل ندینم ... و یهوه را عصایی به مهش خطبه ندیرم ... و خود به رشت خود اتاره بینم ... اتاره با صداقتم به شیر آفرودینم ... و سر به فرعونان اتاره نانمی گناهش به نبینم ... و ایشان همه را به زهره سبزه ماهِ آن قمر شنینم ... و آن شمس بلا را نه به ابلیسِ لعینم ... و آن بلای خود چو اژدهایم به نمیند ... و آن خدای پر توان و غیرتش به آی با کولا نَم ... و جانش به گرو کشی تعهد نه جنایتش کنادم ... و همزمان چو بابای خودم او بنمینم ... و او را به ابوبکر ننوشانم و شینم ... و آن بلای خود را نه ابوکر شود او رو زِ بابش نبِ آن نوحِ بِه از جان به خطای جان شیطان به گمینم ... و عزرائیلم مهر خداوندِ دلم باشد و شمری ننمینم ... و جبرائیلم به مهر آفرین و عیسای شهینم ... و میکائیلم خود به دو بال آن فرانکم گمینم ... و اسرافیلم به ضامنِ بمب زمینم ... و ژاپن به بمب او دچارِ مینم ... و طاغوتم از او آغاز بینم ... و سپاه و لشکر از کوروش و اشکانی و ساسان به هوای ژاپنش نماندیرم ... و سر هوای آن شاهِ همایونش پر از منطق و ایمان به نگاهی نبمینم ... و همه را به مسلمان و قیامتش ندیرم ... و شیطان رو به تقصیر اسیرِ خود گمینم ... و آن سپاه رجال نه اژدهای کانوح از به قطبمی بگیرم ... و نور از رخ عقربم به پیکان همه را چشمِ خدای رعدِ شیرم به نمیرم ... و انکرم به شیطنت گمانش به نبینم ... و منکر از صداقت به نکیر موش سپیرم ... و عصر دایناسورها رو به ممنوع دبیرم ... و عصری به مدرن و یا بهشت آن خداوند زِ حق طلب نمیرم ... و آنان که مرا به غیرتش دانه بکیرند ... خدا لانه نکیرند ... و آنان که به زِ دین انبیا چنین نمیرند ... همه به باطلش دانم و ادیان به خدای آن همه خودم نِشیرم ... و به ساز و کارِ آن کس که من ازمود ... همه بنده گرینم ... و به از برای جبران همه را توانمی تا به همه دهر به گاهان ذکیرم ... و زِ نظم آن به فرموسان به ادیان مسیحشی نگیرم ... و صداقتش زِ آن فرزنه موش بر صدقیرم ... و حماقتش به ابرهیم و نمرود نگیرم ... و از آن نور به زندانِ زمین کَم به گناهش به خود ایرم ... فقط بهر تنی در دلِ آتشِ زمینم به گمانم نبدیرم ... و برای اینچنین زجر نزداش او وجودم ... و جوکر و پوچ به دستان همه را گریه کنانش نگریرم ... و همه گره به مویانِ حسودشان خداوند به بایست به جبرانِ من ایرد ... و به روشن به ضمیران نه به چاهِ آن زمانه اش خلیرد ... و گمانم که همه مینویان دینویان سینویان زِ روز اولش سرودن و گرو زِ من نگیرند ... و هر آن که ناببخشدی چنین به نا ادب ردا به من نشاند ... خداوند مرا تا به ابد و بی نها از این صفاتش به معافمی نگیرد ... و خدایم تو بدانی که من آن خلق به موری نزد آن قادر مطلقت نمودن ... خودت بگو چرا به مارمی خود آزار نشودن ... و خدایم تو بدان ارواحت چنین به رهزنان مرا جلوه نمودن ... و مبادَش منمی چهره به روح و جان و جسمم به بدی جلوه و آزار خلایقت نمودن ... و آن ذره و اعماق به سنگین همه جود و نَجودم نه به بی ریشه نمودن ... و خدایا تو مران مرا زِ خود مرا اگر خطودم ... و خدایا من از آن دیده به خلقت همه گنجش نگرودن ... و به ارواحت من عاشق جانم به جان ایشان رخ دودن ... و خدایم چه به نفرین زمینتی رسودن ... که همه آن ملکوتت به زمین خسته دلودن ... و ندانم این دلم تو ره نمودن ...و به رو سیاهمی چه خودکشودن ... و به از مرگ نترسمی چه معنای منودن ... و به آزار و به بد نانگرم چه بد نگودن ... و چرا چنین تو امنیت وجودن ... و ندانم که خیانتت نمودن ... و خودا نبخشمی از این به بازیچه کسودن ... و کثیفم نه به بازیان تنودن ... و نیافرین چنین به بد به دلودن ... و به اقطاب بدت قلبِ نکودن ... و به یحتاب نَنَت نه عینَکودن ... و بهشت آن خیارت چه به یادم آرزودن ... و چرا بدان که جان خود به نیکشان دهم مرا گنودن ... و کدام دینِ تو من توبه نکودن ... و من آن فرش سلیمان به همودن ... که همه به عرش تو نمازِ اودن ... و به آن فرفره کا باب تمسخر نگشودن ... و به جانِ جانِ جانانِ خودت معنی نیکو به رسودن ... و چه راه عشقمی دانی و من را به گناهان همودن ... و زمین پاک خود همه نمودن ... و به عینکاک خود دل به رسودن ... و دل از بادِ به عریانِ پری دشتِ شهودت دلمو دَن ... و زمین محکمت به تخت و فرشمی کِشودن ... و یکی شهیدِ آن بار گناهِ آن همودن ... و من آن بر چه کنم به قائمودن ... و به لج لجان و بد دلان خودا نبازشودن ... و به توهین ننگر مرا خلایق که خدودن ... و به شصتِ بان نمانمی نه من دو اشتبودن ... و به مار از به دو سوراخ نه خود را به گزودن ... و نگاه همه ارواح زمین به جانبم ضد خطا و راه مستقودَن ... و روانِ بی خطا به راه آسمونت اودن ... و ببندش درِ دربانِ به بدکاره دَودن ... و به بَد شق به والقمار نه زور گِرَم نمودن ... و به بَد لج و خود آزار و بَدَش را همه اصرار نه هو و حق نشودن ... و به دنیای خودت لطفی کن رُفو نمودن ... و به آب آن هلاکِ کیهنت مجاز کیمیا ندودن ... و بر این زمین و ماه و خورشدم نا گره مودن ... و به آن عشق و سوادم نه غمودن ... و به شیطان بزه نگر و بزمجه بگو گورِ گُمودَن ... و به آن گروکشان و آن رِباخوار چِکُ و سفته نزودَن ... و به آن تمدن از آدمکانت نظرودن ... که چه بس تنها را رقم به بسیار کشودن ... و چه مسئول تو به آخرالزمانیان جانبِ چشم سو نگودن ... و به رُخ مرا غلط نابکشان زِ خود مرا غمم گرودن ... و نه پشتِ مو و داش مشتی و الواط منودن ... و نه من آن به شه شهان چسب سیاست به ردودن ... و نه دین به صاحبم جلوه نمودن ... و نه هم به راهبم راهِ نشودن ... و نه شَم به کاسبَم شم به اَوودن ... و نه کمبزتو به اهریمن بد نوا نشودن ... نه به حنجرت همه بسته نمودن ... نه به خنجرت ننش نشان و آن را نه نمودن ... و نه آن به تیر ترکه نقطه جوشِ خالِ خودَن ... و من از رونق تاریک رهودن ... و دلم به رودِ روشنا دلودن ... و به زیر دست افسر نه مرا جرم و جنودن ... و به ارواح روانم پَرِ فَرشِ تخته نردی به رسودن ... و بهانه گیر و پیچ و فر زن ما نه کوهِ بیستون تیشه کشودن ... و نمادِ احمقان بر رُخ روشنای روحان به حرام و مُزده شودن ... و گدایان مقام و منصبانت آرزودن ... و خدایانِ به پیراهنِ من طاقِ سَمودن ... دل بخشنده به مرده شور کوشیدن و روح آرزودن ... و روان ها به تهمتن نکشان تحفه اودن ... و شبانت رو به موسی منگر عصا نَشودن ... و نَشویت تو به گفتمان و منطق من و آن نا نگرودن ... نگرانم همه ارواح به تک بازه چشودن ... و یکی آن همه را به نقطه ای بد نه کشودن ... و بدا بر دلِ او قدرت تشخیص دلا روشن از اودن ... و گِلا از دِلِ آدَمم به آدمان نشودن ... و دلا از دل فرزاد مگیر و فر به یزدان نگرودن ... و به بال روشنک نماد دلقکی نشودن ... و ردای دلق شیطان صفتان به چاره جودن ... و به طماع نثارش نه به دل را به فراخ و ارسلودن ... و به عالمین ارزان دیدم عالم از اودن ... و به ظالمین گریان دیدم چه تضمنودَن ... و چه من به دهر کیم و سیم و بیمم به گنودن ... و من آن کَم به همای روشنایم ... و من آن فرزِ به آتمش نمادَم ... و من آن درزِ به غیبم رو امانتش نمادم ... و من آن به زورگیرانِ و ببر نانِ خودم نه سجده آدَم ... و به پیر کعبه معرفت بجودم ... و به شیر جعبه مغفرت ندودم ... و به کینه توزِ کون نمای من دِل به نشودن ... و سوادم نه به بت گِران زِ حوران نگرودم ... و به حور العینت نا به رسادم نه ستودن ... و چه این جماعتت به زورگویان همه شودن ... و دلا بر رُخ روشن از نوای باغِ اودن ... و به جلوه گاه هستی نفست مرا به هستی ام رسودن ... و به جانان منو شاهِ دل به آرزوی آدمان نمودن ... و من آن باب پر الاوان به ردای آدمو دَن ... و به دانه دانه حاتم از خدای آرزودن ... و چشم و دل آدمان صدای عید نوروز نشودن ... و سخن گوی و بخوان تو دل نوای هم خنودن ... و چه من عاشق و دیوانه به باغم پرِ قودن ... و پرم به تک دی و شرافتم نه روحِ انکبودن ... و هرم بر همه دوران به حمایت از همودَن ... و به بد بگیرِ چشمان تو زِ مهرش نظرودن ... و اشد بگیرِ سختان تو به رهنما گشودن ... و لحد بگیر مستان به اهورا نه سزودن ... و جهت بگیر روح آن همایون به سمای دل گشودن ... و به دلدادهُ جانان منو از دلت نظارتی نگودن ... و به خجر کشوانِ غیرتی دشنهُ تیزابهُ رودن ... و جماعتش زِ قبلِ انبیاء و آن نخوانده دستشان مرا به کودَن ... و به این مرشد عینکی خودش را رخ هیبتش نمودم ... و گرش به زورگیران تو ببر بندِ رجزخوانِ هلو دمبه کشان و کفته رودن ... و سرش به نورِ دل خود چاره نمودن ... و کرش به حور عینِ مادیانِ کون نشورش به ننودن ... و ترش سوار بر ابرِ خوش آهنگ زمودن ... و به رودابه تو پارو زِ طلای کوهِ مودَن ... و به آبَش همه آسمانِ شهرِ روشنایَم همه رودَن ... و بسنج او را ظرفیت که او را چه رضودن ... و به آن چاهکِ ماتمش ربودن ... و مرا مقام توحید چنودن ... که توانم همه لایاتناهِ محورم پرده کشودن ... و خودَم به اذنِ خود پرده به پرده ام نوای دل سرودن ... و به پرپرم مگیر نا زمین به شیطِ شودن ... و شهید پرپرم به گرده گیجمی بجودن ... و پی قبله مرا نه تشنه دست عینکو دَن ... و به جاد و جنب و سحر و کیمیا نه تودن ... و به الله سماوات و زمین و ماه روشنت مرا گردِ به رودن ... و چه پیرم عینکو به سر مرا دوان روودن ... و چرا به عقربم کشی چه تصویر و نما به عینکودن ... و دلم به آرزوهاست و بینشی تمیز و نابزورمی نکودن ... و چراغ بختمی نه از به زیر زمین کشودن ... و عجوزه ام سلامتی ببر گردو من اودن ... و مجوزه ام علامتی به صلابه نمودن ... و رجوزه ام سلامتی مرا به خانه مودن ... و مرا به از کسی موی اضافم نگرودن ... و من آن به قائمم را به ستودنی نمودن ... و به تن های عزیزانمی ای دوست عزیزان خودودن ... و به شن های زمان خود مرا بار نکودن ... و به پنبه انکبان خود جنبه ردودن ... و دلم به دل به این دل نفسان ناله نمودن ... و به بی کسی و غیرت به نداری ام تو جبران نتودن ... و چه ابلیس به قرآن تو به وحدی و نجاس دین نمودن ... و چه دین کعبه به آیینه گرودی و نظر از تو منودن ... و چه زین به خاک قبرم لبه کنجه شیپورندی به قبرم آرزودن ... و نبندان و نکِش نور زمانِ از به تاریکهُ زوریده کِشودن ... و من علم و آتشم به زور و جور و اشتر انگی نه ببودن ... و به هر گاه مرا سخن به جبران زیاند ... به رگم نه غیرت و نه گیج مرغم به زمانَد ... و زرنگِ خوانِ همسرم مرا ناله نمانَد ... و به دینِ عینکی ندانمی او چه نشانَد ... و خود آزار زِ خود به چاره جویت نه نیازم ... و من آن خدای خود را نه گره به خورش و مازم ... و گرا از این دو تا به سر گرانشش نمادم ... و اداره و بوروکراسی و آجودان عینکی نه ما ردا بَد ... و به این چنین ردایم دل و قلوه زیرِ پابَد ... و خدا گناهکارمی چقد تن از عزیزان به زمان قبلم آدت ... و همه به جانِ جانبانما نه سجده آدَم ... و دل از طاقتشان به همزمادم ... و شکایت زِ روانِ ماسه زیر پادم ... و دلانم همه انتظارم از تن به خدادن ... و تنم به شخصیت نه نونوادن ... و به جانِ سبزمی نه خود گدادم ... و به بی نیازی ام در این به ایام وفادم ... و نه خواهمی به ذراتمی از آن سه هرابَد ... و به فرفران جان های تنم تو آسمادن ... و بر ایشان قصری تو به از سماء این زمین نگادن ... و شکوه سازه و رونق معمار به مادن ... و تمییزمی نمودن به غسل خانه روادن ... و به جان و تن جلای نارِ آدَن ... و سپس چرخش ایام و بنای قصر اَر سما نمادم ... و به باغ دل سبز باغ فردیس گنادم ... و به اژدهای سبزِ چاه ماتمم چه مادَن ... و چرا جماعتت به نا امانمی نشادم ... و خدای این زمین را به نهان و نیمه جادم ... و به شمسِ باله پندم ننمی چه با گنادَم ... و چه گیرند مرا ردای تن نه همزمادن ... و نه همزمانمی را به زیرِ آن زمادن ... و روحانم به چه چشمم به بگیرند و مرا بی خبر از خود به نه غیرتی نگادن ... و تنم چرا مترسکان برای دهر ناجلوه به شابَد ... و خدای این زمین ماهِ عصایم نَزِش آبَد ... و پر از به سبزِ میهنم نگابَد ... و منا به نابکار اجنبی نرادم ... و تنا بر تن ایران به کلنگ زیر پادم ... و ننا به نن ده نوحان نه گدای روح آدَم ... و تنا به نن گرودان همه عشق از رخ آدم ... و خودم را به نخورده می و فرصتی گدا اَدم ... و به دُر بینمی آن روشن تن را به جوادم ... و به معصوم جوانکم به فرزاد نمادم ... و جوانم ای جوانک دل دُر دانه شهادَم ... و تو پیر چه روی رخ روشنت گدای خود کشی همادم ... و به نتوانمی آن پیر دلم زِ خور نگانم ... و به خورشیدِ خدایمی خدای آدمادَم ... و تن طریقتم را به مترسکش نمادم ... و مترسکم چرا در این جهانِ زنده زادم ... و به زندگی مرا هوای یارِ مرده آدَم ... و ندانم این چه رسم و آیین به ندامتی گمادَم ... و تو ای جان دل عینکت بسوی آسمان دان ... و من آنم که خودا از آسمان ها به ندا دَم ... و ندانمی به منطق و طریق و نطق خود چه جامه رادم ... و خودم فرزاد دل به آسمان گمادم ... و دل آسمانِ آبی ام مرا نشو و نمادم ... و مرا جسته به جوشاند و روبرو به جانان رجُت باشد و از به معبدی چو معبد نوح نباشد و به فرزادِ نداوندِ سما به پرسشادم ... و نه گرگ پنجه کش چو پیر معتادِ رها دَم ... و خودم به راز هستی ام نوای زنده زادم ... و به جانان جوان لحظه به لحظه پر زمادم ... و طریق انکبان حبه انگور نمادم ... و سرم چه ناله ها داردی و من را خفا به خانقادم ... و ندانمی چه را به جستجویمی گنابَد ... و طبق طبق زِ آسمان مرا چنین وفابَد ... که مبر گاره به پستوی دل از جانِ جوادم ... و جوادم به همیشه بر عزیزِ دل آدَم ... و به پیرم زِ سما جاری به جویمی گمادَم ... و سعیدم به هما نه تارکویی به گمادم ... و وحیدم و به جانش دل از آن پیر سمادم ... و حقیرم به مپندار و مبادِ دل گنادم ... و نه جعل و جادو و جمبل از به ماشنم گمادم ... و دل عاشق خود را به چه قیمتی نمادم ... و دلم چگونه قسمت کنمی با پریادم ... و جوانکم به جان خوش صدای خود گمادم ... و به خود ره به نیافرین گمادم ... و به حجت نه عموی خود حسین ابن علادم ... و به جرات نتوانمی به جنگ تن هرادم ... و به ترک تیر دانمی خودم چه در فضادم ... و به سر خمیر ناگندمی و جان به نوادم ... و زِ فرشِ عرشی از لایه آسمان خودم را به نگادم ... و به دسته گیرمی هر آن که دستی به درازَم ... و به کان ندیرمی خودم نه من خودرو زکادم ... و زاکان برشته شاهم بنشسته می گمادم ... و که گیردی چنین نه ببر خسته اش نمادم ... و دلم به باورید و آن دلم به یاوری به کعبه قیمتی نمودن ... و خودم را به رخم در آینه نا به حسودم ... و نه خود را گره کوری به کسی زنده زنادم ... و به موشِ دکمه شیطانِ خودم نه سر به رادم ... و زمین خدای راستینما به روشنی ردا دَم ... و دلی به قطبِ کورِ این زمینش نه گمادم ... و خدایم به همیشه آن خدایی به وسادم ... و خدایی ام به بر جسته نه کیهانِ خدا دَم ... و گدایی ام نکان و من گدا به روده نادم ... و گدا فطرتی ام نباشد و تو نن گنادم ... و به شاهان شرف و خود رو خدای انبیادَم ... و به دست و پای خود گرگ گرسنه ناگمادم ... و به شصت پای خود دو چشم شستنی نمادم ... و به ناگیرمی از شصته که او نه اعتبادَم ... و به کس جویم و کس را به خدای روشنادَم ... و به نس اوسته کریم خود هلادم ... و به دس دست حکیم و نب رمادم ... و رسادنی به داد دل وارسته گمادم ... و فسادنی نه پشت گردن آن عینک مادم ... و کس آدنی نه آن قیمت پیر قلچمادم ... و زس آدنی نه بهر زیستن نثار مادم ... و به فردیستنی نه خود به آفیره گنادم ... و به نردیستنی نه خود به پیر زن گدا دم ... و به آنم که خودم در دل آسمان شهادم ... و ندیوان دلمی دل نه به دیوانه من آدم ... و نه کیوان تنمی من به نه کیونی گمادم ... و نه شیوان گنهم بود که رخ زِ او ردا دم ... و نه حیوان به مهم بود که حیوان به نب آدم ... و نه انسان خودم دید و شهیدان چه نوای دل صدا آدم ... و خداوند به افلاک سرم گیرد و مر چو دیو شادَه ... و بیادم آن به ایام که گرگ و رستمش نه کم به اجبار ... و خود زوزه گرگمی نه کج آر ... و سر به چاکراهم به نپندار ... و درب راهوایم به نهن آر ... و زِ پیر آشنایم نه هوایی به کتک دار ... و آدم سرِ شاهم نه سیاستش به اجبار ... و به قائمشر ماهم نه جوانی تو کلک دار ... و به یخ نسردمی مان ... و به زرد می نما دان ... و همه جام می از انکب شا دان ... و خداوند به رویش رخ آدمی گنا دار ... و به آدمت نرندی و نماد آر ... و پی مقام آدم به نه جستنی نماد آر ... و به مهر آفرین ساقه جامی به گنا دار ... و به ارواح خدا سجده مگیر و عشق و دلداده هما دان ... و به آزمونگران نه خود به راحتی نگا دان ... و ندانمی چرا دنیایم چنین گنادار ... و مرا بهر چه بد بیندمی هالهُ پندِ آشنا دار ... و به هاله ام نه از نور زحل گردش ما دان ... و به چاله ام سیاهکی به رخ در آینا دان ... و به ماله ام نه اره کش وفادار ... و به هاله ام نه مالش همه انبار هلادان ... و چرا این همه درویش به رنج از رخ ماه دان ... و رخ چرخهُ خورشید نه بر حفرهُ مه دار ... و به قیمتش نتیوید و تی وی چه بلا دار ... و به


تاریخ ارسال: دوشنبه 6 آذر 1396 ساعت 04:20 | نویسنده: فرزاد | چاپ مطلب
نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد